/Gözleri yaşlanmış en çok kadının
Fersiz sokak lambaları gibi tozlanmış
Ağlamış ağlamış da
Yıkayamamış /

/Gerçeğe düşüyorsa gölgeleri
Rüyalar da gerçek değil midir ki?/

139 yıl önce uyandım uykulardan
Çocuk kahkahaları ve doğurgan odalara
Bölünmüş eski bir evden
Yükselen dumanlarla...

/Üzerime tepelenen bu ölü toprakları
Ölünce gider mi ki?../

Karanlık karanlığın
Diz çökerek yanına
Karanlık düşler kurup
Yayıldılar dört yana
Karanlık yol üstünde
Kuruldu her köşeye
Karanlık evler oldu
Karanlık kentler oldu
Yüreklere karanlık
Kara kara oturdu
Karanlık kişilere
Karanlık amaç oldu.

/Gözleri yaşlanmış en çok kadının
Fersiz sokak lambaları gibi tozlanmış
Ağlamış ağlamış da
Yıkayamamış /

/Gerçeğe düşüyorsa gölgeleri
Rüyalar da gerçek değil midir ki?/

139 yıl önce uyandım uykulardan
Çocuk kahkahaları ve doğurgan odalara
Bölünmüş eski bir evden
Yükselen dumanlarla...

/Üzerime tepelenen bu ölü toprakları
Ölünce gider mi ki?../

Ne zaman baksam penceremden dışarı
Bir gemi görürüm dalgalar arasında
Yardım edecek gibi uzanır kollarım
Çaresizlik içinde bulanır duygularım
Ne zaman baksam penceremden dışarı
Bir bahar görürüm tüm renkleriyle
Kendimi kuşların yerine koyarım
Özgürlüğün zevkini içimde duyarım

Dünya dönmekten vazgeçer,
Zaman o an durur sanki.
Ruhum sevmekten bahseder,
Seni her gördüğümde.

Geniş yükselmiş bir kara parçası
Gündüzleri görülmez bir hayat kırıntısı
En yakın diyarın da ufkunun ötesi
Kara zeminin gerçek efendisi
Kendi gökyüzünü eyleyen kölesi
Hiçbir kalıcı sahibe tapınmadan
Taze yemişe ihtiyaç duyulmadan
Hiçbir kalıcı sahibe tapınmadan
Yaşayan hiçbir yürüyene aldırmadan
Hiçbir kalıcı sahibe tapınmadan

/Gerçeğe düşüyorsa gölgeleri
Rüyalar da gerçek değil midir ki?/
139 yıl önce uyandım uykulardan
Çocuk kahkahaları ve doğurgan odalara
Bölünmüş eski bir evden
Yükselen dumanlarla...
/Üzerime tepelenen bu ölü toprakları
Ölünce gider mi ki?../
Hepsi geçer...
Her şey geçer...
Geçmenin geçerliliği
bile çok çabuk geçer

Beni bekleme zaman...
Gelmeyeceğim.