BİR yıl daha geçti diye hüzün dolarken yürekler
tatlı bi tebessüm belirir yeni umutlara dair
şans getirsin dileriz saat 12 yi vurduğunda
sağlık isteriz, aşk, para, mutluluk
hepsinden bi parça umutla adım atarız yeni bir yıla...

Bu dünya geçici durak
Dost olalım, dost kalalım
Şöyle bir dön, geriye bak!
Dost olalım, dost kalalım.

Hata yapabilir insan
Bazen küfür, bazen bühtan
Atalım hepsini ruhtan
Dost olalım, dost kalalım.

Ey beni dünyaya getiren Şehir
içinden deniz geçen Şehir
beni her zaman kalbine gömen Şehir
külden var eden Şehir
kendine yâr eden Şehir...
Ey içimden sevgi geçiren Şehir
beni kederimle kucaklayan Şehir
coşkularımla uğurlayan Şehir...

Ruhumun çıplaklığına kandı
baykuşlar
ölümcül kuşlar gece aydınlığına
martılar sesime aldandı
zehirli sesim
boğuldu fırtınalarda

Nasıl unuturum, özenle katlanmış bir mendiliüstünü başını yırtmış
çocuk gülüşüme düğümlenen

hatırlamak bir kuş
unutmak gökyüzü...

Nasıl unuturum, sığ ırmakların gürültüsünü
duyuyorum bana doğru eğildiğini
sanki daima yalnızmışım gibi...

hatırlamak bir kuş
unutmak gökyüzü...

Gözleri bir güneş gibi aydınlatırdı,
Umutsuzluğu kabul etmeyendi ATATÜRK
Sevginin kaynağı, Bağımsızlığın timsali
Geleceğimin aynası, ölmez ATATÜRK

Yoklukların ve çaresizliğin düşmanı
Kimsesizlerin can dostuydu ATATÜRK
Vatanının yılmaz savunucusu
Özgürlüğün mimarı, Ölmez ATATÜRK

/Gerçeğe düşüyorsa gölgeleri
Rüyalar da gerçek değil midir ki?/

139 yıl önce uyandım uykulardan
Çocuk kahkahaları ve doğurgan odalara
Bölünmüş eski bir evden
Yükselen dumanlarla...

/Üzerime tepelenen bu ölü toprakları
Ölünce gider mi ki?../

Boğazı bir başka
Gören düşer aşka
İnsanları bir başka
Ey istanbul, ey istanbul

Haydar paşa'dan kalkar tren
Gemiler öttürür siren
Bu güzelliği Tanrıdır veren
Ey istanbul, ey istanbul

Sırlı güzelliğe dalarken gözüm,
Kökleri geçmişte çınar İstanbul.
Seni anlatmaya yetmezki sözüm,
Sevgindir gönlümde pınar İstanbul.

Yüreğim senle gideli
Kalemim yazmıyor eskisi gibi
Ruhum bana küseli
Mısralarım üşüyor
Dağılıyor birer birer
Ve sen benden gittin gideli
Tanımıyor bedenim beni...

Ağlamak istiyorum
Doyasıya ağlamak.
Dışarıyı seyrediyorum,
Gökyüzü der gibi!
Ağlamayı bana bırak.
Sisli puslu gökyüzü
Yağmur sicim gibi akıyor.
Der gibi;
Ağlamayı bana bırak.
Son günlerde
Yıldızlar neden çok çok uzak
Güneş ısıtmıyor artık sımsıcak.

Öyle güzeldi ki hayalimdeki ağaç,
Hiçbir dal budak
Hiçbir yaprak
Gönlümü çelmedi.

Karanlık karanlığın
Diz çökerek yanına
Karanlık düşler kurup
Yayıldılar dört yana
Karanlık yol üstünde
Kuruldu her köşeye
Karanlık evler oldu
Karanlık kentler oldu
Yüreklere karanlık
Kara kara oturdu
Karanlık kişilere
Karanlık amaç oldu.

Kuşlar
Geçiyor kuşlar
Aklı karalı
Kuşlar
Kanatları umut yüklü
Sevda yüklü
Özgür mutlu
Kuşlar
Durun
Alın kanatlarınızın arasına
Beni de
Götürün

Yollarda bin bir çeşit, rengârenk otomobil
Kahverengi, kırmızı, mavi, gri ve yeşil
Yepyeni ufuklardır uzayıp giden menzil
Ayağı yerden kesen güzellik otomobil
Dört tekerlekle uçar gider kelebek gibi
Otobanlarda açar renk renktir çiçek gibi
Güzel havada var mı onunla gezmek gibi
Ayağı yerden kesen güzellik otomobil

En büyük sermayem sevgim derdim
Sermayeyi kediye yükleyip
Sevgimi bir kediye verdim,
Kedi kör, kedi nankör diyorlar
Ne kadar yanlış biliyorlar
Kedi değildi nankör
kediyi bilmeyenler kör
Kedi silerken gözyaşlarımı
Aratmadı ne kardeş ne de arkadaşlarımı
Kedi kadar olamadı sevdiklerim
Kedi gibi silemediler yaşlarımı
Gece nöbetlerimi paylaşırken kedi

/Gözleri yaşlanmış en çok kadının
Fersiz sokak lambaları gibi tozlanmış
Ağlamış ağlamış da
Yıkayamamış /

Duydum ayak seslerini
gecenin karanlığını adımlıyordun.
Öyle güzel ve masumdun ki
gittikçe içimde büyüyordun.

Seni sevmek akşamüstlerine benziyordu;
durgun bir manzaranın neresine baktığını bilmeden
hem durgun
hem de manzara olduğunu anlamak gibi huzurlu.

/Gerçeğe düşüyorsa gölgeleri
Rüyalar da gerçek değil midir ki?/

139 yıl önce uyandım uykulardan
Çocuk kahkahaları ve doğurgan odalara
Bölünmüş eski bir evden
Yükselen dumanlarla...

/Üzerime tepelenen bu ölü toprakları
Ölünce gider mi ki?../

akşamın kör karanlığında
biraz nostalji olsun diye
tüm ışıkları kapamışlar
mumları yaktırmışlar.
haftanın son gününde
tatil bile demeden.
cebindeki parayı sormadan
mumları hazırla demişler.
bizde hazırladık işte,
mum ışığında nostalji.
yaşıyoruz
birkaç geceden berice.

Ne zaman baksam penceremden dışarı
Bir gemi görürüm dalgalar arasında
Yardım edecek gibi uzanır kollarım
Çaresizlik içinde bulanır duygularım
Ne zaman baksam penceremden dışarı
Bir bahar görürüm tüm renkleriyle
Kendimi kuşların yerine koyarım
Özgürlüğün zevkini içimde duyarım

Dünya dönmekten vazgeçer,
Zaman o an durur sanki.
Ruhum sevmekten bahseder,
Seni her gördüğümde.

Benim sözlerim,senin gözlerin
Karışıp gider bir sonbahar hüznüyle.
Bak ellerim titriyor,gözlerim ağlıyor
Karışıp gidiyorum bir sonbahar hüznüyle.
Kalemler seni yazıyor,şarkılar seni söylüyor
Karışıp gidiyorsun bir sonbahar hüznüyle.
Sırtlarımız dönük,yüreklerimiz buruk
Karışıp gidiyoruz bir sonbahar hüznüyle.
Şairler bize yazıyor,yağmurlar bize ağlıyor
Karışıp gidiyoruz bir sonbahar hüznüyle.

Bahara özenirken kışta buldum kendimi,
Seyran ettim alemi bulamadım rengimi,
Kimi gaflet içinde şaşırdım mihengimi,
Gül nazarında ömrün sağlayarak yol aldım.
…Soldu sevda çiçeğim sonunda harda kaldım…

Essin rüzgarlar,
Savursunlar bu gece her şeyi,
Alsınlar götürsünler işte,
Biliyorsun ki anlatamıyorum!
Hissedebiliyorsan, eğer,
Ayrı yudumluyorsun.

Haz dolu çeşmeden,bu suyu.

Anılarımı açıp yaprak yaprak
Senli sayfalarda okuyacağım seni..
Hatıralara dalarak,
Soğuğunda üşüyüp,
yağmurlarında ıslanacağım anıların…

Şu dağ yok mu?
Şu dağ
Aklım sensizlikle vuruşurken
Akşamların ateş dansında
Kaç güneşi yuttu
Işığımı çaldı o dağ
Umutlar adadın mı?
Sen hiç karanlığa...

İnceden bir sızı çöktü içime
Kahredip yürekten vurdu bu akşam
Ellerim semada fersiz gözümde
Damlalar isyana durdu bu akşam

Dualar dilimden akıp giderken
Gökleri bir feryat sardı bu akşam
Zavallı bir yıldız kayıp düşerken
Gönlümde bir korku vardaı bu akşam

Geniş yükselmiş bir kara parçası
Gündüzleri görülmez bir hayat kırıntısı
En yakın diyarın da ufkunun ötesi
Kara zeminin gerçek efendisi
Kendi gökyüzünü eyleyen kölesi
Hiçbir kalıcı sahibe tapınmadan
Taze yemişe ihtiyaç duyulmadan
Hiçbir kalıcı sahibe tapınmadan
Yaşayan hiçbir yürüyene aldırmadan
Hiçbir kalıcı sahibe tapınmadan

/Gerçeğe düşüyorsa gölgeleri
Rüyalar da gerçek değil midir ki?/
139 yıl önce uyandım uykulardan
Çocuk kahkahaları ve doğurgan odalara
Bölünmüş eski bir evden
Yükselen dumanlarla...
/Üzerime tepelenen bu ölü toprakları
Ölünce gider mi ki?../
Hepsi geçer...
Her şey geçer...
Geçmenin geçerliliği
bile çok çabuk geçer

Beni bekleme zaman...
Gelmeyeceğim.

Her şey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün ışığı yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her şey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan;
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
Yemiş birdenbire oldu.
Birdenbire;
Her şey birdenbire oldu.
Kız birdenbire, oğlan birdenbire;
Yollar, kırlar, kediler, insanlar...
Aşk birdenbire oldu.
Sevinç birdenbire.

Gökyüzü çok istedi, Deniz'e kavuşmayı,
Deniz ise bekledi, derinde buluşmayı,
Mesafeler çok büyük, imkansız deniyorken,
Kavuştular sonunda, damlalar iniyorken.

Saat yedi,aynı yerdeyim.
Aynı bankın üzerinde,aynı manzara içindeyim.
Akşamüstü,hava parçalı bulutlu.
Birazdan ağlayacakmış gibi gökyüzü,
Ama ben,yağmuru bekleyemeyecek gibiyim.

Hayat bir kavga
cesaretlendiğin kadar....
Hayat bir umut
düşleyebildiğin kadar....
Hayat bir acı
dayanabildiğin kadar...
Hayat bir kumar
riske girdiğin kadar....

Her satırı
Mendireğe dizili karabataklara benzeyen
Bir mektup bırakarak
balıkçı koyundan
sisler icinde uzaklaşan kayık gibi
bir sabah usulca ayrıldın
koynumdan

Her ilkbahar yeşerir yapraklar dallarda
Sevgi ile sarılır tüm ağaca
Sonbahar gelsin istemez yapraklar
Bilirler sonbaharı,
Sonbahar ayrılıktır, özlemdir,hasrettir